Chocolade, koffie en een hond

Wat hebben chocolade en koffie met een hond te maken? Eigenlijk niet zoveel. Voor mij betekenen ze alle drie troost én genieten tegelijk!

Na een slecht nieuws gesprek wil ik veel chocolade, witte natuurlijk. Plus een bakkie Nespresso en knuffelen met Hari mijn “deelhond”. Genieten doe ik op de bank met een goed (e-)boek, een lekkere reep chocolade, een pittig bakje koffie en Hari naast me.

Sleur, stress…

In mijn vorig blog had ik het over doelen en inspiratie. Om de sleur tegen te gaan. Niet alleen de sleur, ook om makkelijker met moeilijke boodschappen om te kunnen gaan. De reden waarom mijn psycholoog mij helpt om alles op een rijtje te zetten. Stress is funest als je ziek bent. Het kan je ziekte verergeren.

Die moeilijke mededeling kwam afgelopen vrijdag. Als de laatste kuur goed zou aanslaan, zou ik in aanmerking komen voor een onderhoudsmedicament. Een chemokuur in tabletvorm. De kuur is goed aangeslagen. Mijn tumorwaarden zijn significant gedaald. Helaas de artsen en ik hadden niet verwacht dat er nog zoveel vocht in mijn buik zou zitten. Wat een domper. Mijn arts in Rotterdam had het ook niet verwacht en was net zo teleurgesteld als ik. Voor mij geen onderhoudsmedicijn en zodra ik klachten krijg, ga ik weer kuren. Dat was een flinke tegenvaller.

Van het padje af

Ik was van slag. Het zou vreemd zijn als ik dat niet zou zijn. Mijn intuïtie is blijkbaar goed ontwikkeld, want ik was de dag ervoor veel meer gespannen dan normaal. Meestal is dat een teken dat ik aanvoel dat het niet goed gaat. Door alle ervaringen van de afgelopen jaren heb ik mijn lichaam goed leren kennen.

Wat doe je als je troost nodig hebt? Natuurlijk uithuilen bij een goede vriendin. Daarna samen naar de supermarkt in het ziekenhuis om flink veel chocolade in te slaan. Het troostmiddel! M&M’s en witte chocolade. In de auto onderweg naar huis zijn we met de “chocoladeaanval” begonnen. Bij ieder hapje chocolade voelde ik me weer een beetje beter. Zie je wel dat chocolade gezond is. Misschien niet voor je tanden en de lijn, maar wel voor je mentale gesteldheid.

En dan is er koffie

Als je dan thuis komt, uitgehuild bent, is een pittig kopje koffie een welkome versnapering. Wanneer daarna hond Hari op bezoek komt en behoefte heeft aan een flinke knuffel, vergeet je even welke boodschap je die ochtend hebt gehad. Want hoeveel troost je ook nodig hebt, een hondenleven is toch echt veel zwaarder dan dat van de mens – vanuit de hond bekeken dan!

Positiva

Natuurlijk heb ik die nare boodschap nog niet helemaal verwerkt. Het zingt nog in mijn hoofd. Maar toch probeer ik er weer positief naar te kijken. Ik ben nog niet uitbehandeld. Er zijn nog genoeg mogelijkheden. Daar moet ik me dan maar aan vasthouden. Als ik moet gaan kuren, doe ik dat. Ik zie wel op tegen de bijwerkingen. Met name het verlies van smaak en die constante metaalsmaak in mijn mond. Daar kan ik heel gefrustreerd van raken. De ene dag ben je misselijk als je alleen de lucht al ruikt, de volgende dag kun je hetzelfde gerecht wel eten. Er is geen pijl op te trekken.

Eerst maar eens flink genieten van alles om me heen. Hopelijk wordt straks het weer beter zodat ik met Hari kan gaan wandelen en meer parels in en buiten onze mooie provincie kan gaan ontdekken.

%d bloggers liken dit: