Bron: Pixabay license CC

Ikigai, wabi sabi,…

Ziek zijn hoeft niet altijd negatief te zijn. Het vereist voor mij persoonlijk veel buiten de gebaande paden denken om ermee om te kunnen gaan.

Om te snappen hoe ik in elkaar zit en hoe ik om kan leren gaan met mijn ziekte, heb ik me in oosterse filosofieën verdiept.

Bron: Pixit Images via Microsoft Word
Bron: Pixit Images via Microsoft Word

Al vroeg liefhebber Oosterse cultuur 

Ik ben een fan van Flow Magazine. In 1 van hun edities zat een bijlage over Japanse wijsheden. Die spraken mij zo aan. Opeens herinnerde ik me dat ik als kind niet weg kon blijven bij allerlei reisboeken in de bibliotheek. Met name de boeken over China en Japan. Wat vond ik die fascinerend. Ik mocht ze niet lenen. Oh nee, geen denken aan. Dat waren boeken voor volwassenen en ik was nog een kind. Aanstootgevende teksten en / of foto’s heb ik er nooit in kunnen ontdekken. Alleen mooie plaatjes en verhalen over allerlei tempels, landschappen, mensen, culturen. 

Door de bijlage in Flow werd mijn interesse in de oosterse filosofie weer aangewakkerd. Opeens leerde ik termen kennen als wabi sabi, ikigai … Het was een verademing. Ondanks de soms negatieve publiciteit omtrent de manier van werken in het Oosten, heeft men in die cultuur zeker wijsheden ontdekt voor een evenwichtiger leven. Niet alleen een balans tussen werk en privé. Ook tussen lichaam en geest. Om met moeilijke situaties in het leven om te kunnen gaan is juist die balans zo belangrijk. 

Om met mijn ziekte te leren omgaan, moet ik leren omdenken. Hoe kan ik nog zoveel mogelijk doen met 40% minder energie. Langzamerhand begin ik het te leren. De kennis die ik door deze wijsheden heb opgedaan, hebben me geholpen om mijn leven zo in te richten dat niet mijn ziekte de hoofdrol speelt in mijn leven, maar juist die andere dingen die het leven zo mooi maken. Ik begin er ook steeds meer aan te wennen dat ik geen schuldgevoel hoef te hebben als ik rust neem. Eventjes niets doen! Genieten van de stilte om me heen. De geluidjes van de telefoon uitzetten, af en toe geen radio/tv. Gewoon de stilte in huis. Het heeft me de afgelopen tijd zeker geholpen.

Ook helpt het me omgaan met onzekere situaties. De ene dag heb je zoveel energie, de volgende dag kunnen ze me oprapen. Wat is de oorzaak? Vaak weet ik het wel, dan heb ik mijn grenzen opgezocht en ben ik er te ver overheen gegaan. Soms, als jij het weet, weet ik het ook. En dat frustreert soms best wel. Aan de andere kant, het is een onderdeel van mijn huidige leven en het zal niet gauw veranderen.

Bron: Pixit Images via Microsoft Word
Bron: Pixit Images via Microsoft Word

Zou ik deze periode willen missen? 

Recentelijk luisterde ik naar een podcast van Pia Dijkstra op Spotify. Zij interviewde de schrijver Hans Blanken. Hij heeft de ziekte van Parkinson. Veel Parkinsonpatiënten worden op latere leeftijd dement. Dat was het onderwerp van het interview. Hoe ga je daarmee om en wat zijn de problemen als je euthanasie wilt. 

Het interview is zeker het luisteren waard. Wat echter bij mij bleef hangen, was een kleine zin. “Ik had deze periode niet willen missen.” Dat zette mij aan het denken. Hoe denk ik over de periode van de afgelopen 2,5 jaar en over andere moeilijke periodes in mijn leven. Had ik die ook niet willen missen? 

Ik kwam al snel tot de conclusie dat, hoe gek het ook klinkt, ik deze en andere moeilijke perioden in mijn leven niet had willen missen. Hoe traumatisch de ziekte van mijn vader bijvoorbeeld ook was, ik heb toen geleerd hoe ik met ziekte zou omgaan als het mij zou overkomen. En dat heb ik gedaan. 

Leermomenten 

Waarmee ik maar wil zeggen dat het leven bestaat uit ups en downs. Het hoort er gewoon bij. Het ontkennen of ervan weglopen heeft mij al vroeg geleerd dat de situatie dan alleen maar erger wordt. 

Ik roep het zo vaak: “ik ben ziek, ik ben niet zielig.” Het leven houdt niet op als je ziek bent. Natuurlijk zit ik ook weleens in een dip of heb ik angst als ik een pijntje voel dat mijn – tot nu toe – getemde tumor misschien weer wakker is. Het verlies van conditie en energie zorgt voor frustratie. Tegelijkertijd leer ik mijn leven op een andere manier in te richten waardoor ik toch veel kan doen, alleen op een andere manier. 

Nieuwe kansen 

Om niet in een “zwart” gat te vallen, nu ik jeanka.nl op een lager pitje heb gezet, ben ik begonnen met een opleiding aan de Open Universiteit. In het verleden heb ik wel een aantal cursussen gevolgd. Door allerlei werk- en privéomstandigheden moest ik ermee stoppen. De wens om ooit een universitaire opleiding te volgen bleef knagen. Dus een paar weken geleden heb ik de knoop doorgehakt. Ik ga het gewoon doen. 

Ik ben nu officieel student aan de faculteit Cultuur- en Rechtswetenschappen. Daar volg ik de opleiding Algemene Cultuurwetenschappen. Ik maak een droom die ik al in mijn jeugd had waar. Er is zoveel begeleiding over manier van studeren, studieplanning en nog veel meer. Bijna alles is gedigitaliseerd. En als echte DigiDiva past dat natuurlijk prima in mijn straatje. Ik geniet. Alles staat op mijn iPad en ik kan daardoor overal studeren. 

Bron: Pixit Images via Microsoft Word
Bron: Pixit Images via Microsoft Word

Op deze manier kan ik toch een positieve invulling aan mijn leven geven en heb ik genoeg afleiding om niet constant aan een leven met kanker te hoeven denken. Het dwingt mij ook om genoeg rust te nemen. Studeren kost energie, maar geeft ook weer zoveel energie terug.  

Ik kan wel concluderen dat ik zoveel over mezelf heb geleerd tijdens deze periode. En hoe gek het ook klinkt, mijn leven is er alleen maar beter door geworden. Vriendschappen zijn intenser geworden en ik ben nog dankbaarder voor alles dat ik heb. 

Advertenties

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: