K heeft me te pakken…

Bron: Pixabay - licentie CC
Op 10 mei jl. had ik mijn laatste chemokuur. Het lijkt al eeuwen geleden. Sinds die dag ben ik aan mijn herstel bezig. En hoe raar het ook klinkt, ik vind dat het moeilijkste traject. Je voelt je goed, gaat dan dingen ondernemen en wordt dan weer teruggefloten omdat je lichaam en ook je geest het nog niet aankunnen.  Bloggen en doodlen betekenen veel voor mij. Het geeft me de nodige afleiding en ook het gevoel dat ik weer iets nuttigs aan het doen ben. Ook het speciale fysiotherapieprogramma "Herstel & Balans" dat ik volg, helpt tegen mijn vermoeidheidsklachten. Alleen moet je dan niet teveel doen! Dat was vandaag het geval en we gaan vanaf donderdag weer en tandje terug. Dan kunnen mijn spieren en gewrichten weer herstellen. Het hoort er allemaal bij. Iedere keer ben ik weer blij dat ik mijn onafhankelijkheid weer grotendeels terug heb. En bovenal dat ik nog leef, want achteraf gekeken, was het kantje boord. Hieronder het verhaal hoe het allemaal begon.

Op 10 mei jl. had ik mijn laatste chemokuur. Het lijkt al eeuwen geleden. Sinds die dag ben ik aan mijn herstel bezig. En hoe raar het ook klinkt, ik vind dat het moeilijkste traject. Je voelt je goed, gaat dan dingen ondernemen en wordt dan weer teruggefloten omdat je lichaam en ook je geest het nog niet aankunnen.

Bloggen en doodlen betekenen veel voor mij. Het geeft me de nodige afleiding en ook het gevoel dat ik weer iets nuttigs aan het doen ben. Ook het speciale fysiotherapieprogramma “Herstel & Balans” dat ik volg, helpt tegen mijn vermoeidheidsklachten. Alleen moet je dan niet teveel doen! Dat was vandaag het geval en we gaan vanaf donderdag weer een tandje terug. Dan kunnen mijn spieren en gewrichten weer herstellen. Het hoort er allemaal bij.

Iedere keer ben ik weer blij dat ik mijn onafhankelijkheid weer grotendeels terug heb. En bovenal dat ik nog leef, want achteraf gekeken, was het kantje boord. Hieronder het verhaal hoe het allemaal begon.

K heeft me te pakken   – Eierstokkanker – UPDATE

Hoe het allemaal begon?

Twee weken na het eerste bezoek aan de internist had ik al mijn eerste chemokuur. Alles is dan nog steeds zo onwerkelijk. Je beseft je nog niet echt dat je kanker hebt. Er komt zoveel op je af. Bij ieder bezoek aan een arts werd mij gevraagd hoe het in mijn hoofd gesteld was. Aan het verwerken kwam ik toen niet toe. Ik leefde van de ene chemokuur naar de andere. Tussendoor moest ik de bijwerkingen ondergaan. 

Operatie

Na 3 kuren werd ik in Gent geopereerd. Dat het zwaar zou worden, wist ik. Wat me tegenviel, waren de kuren na de operatie. Dat was zwaar, ook dat wist ik al. Je kunt je alleen nooit van tevoren indenken hoe zwaar het zal worden. 

De kuren zijn goed aangeslagen. Alleen niet goed genoeg. Daarom is de frequentie aangepast naar wekelijks. Daar is mijn lichaam het niet mee eens. Nog 2 kuren te gaan. Iedere keer als we denken we gaan ervoor, zijn mijn bloedwaarden niet goed genoeg, dus gaat kuur niet door. Is al een aantal malen gebeurd.

Frustratie

Dat is het meest frustrerende van deze hele periode. Als zo’n kuur dan weer niet doorgaat, zit ik wel even een dag of wat in een dip. Met de hulp van iedereen om me heen, ga ik dan weer door. Mijn positieve houding komt dan weer terug omdat ik er nog steeds vanuit ga dat mijn lichaam zo druk bezig is om kwaadaardige cellen te doden, dat het allemaal goed komt. Alleen niet wanneer we hadden gepland.

Het belangrijkste is dat het allemaal goed moet komen. Ik voel me goed. Soms wat vermoeid en dan neem ik rust. Mijn concentratievermogen wordt steeds beter en ik krijg steeds meer energie. Mijn geest wil weer aan het werk, mijn lichaam is daar nog niet klaar voor. Tja, ook een periode waar ik doorheen moet en ik ga er doorheen. 

K heeft me te pakken   – Eierstokkanker

Dan hieronder mijn eerste blogpost die ik toen offline moest halen.

Schrikken

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen voor degene die het nog niet weten. Sinds eind vorig jaar ben ik officieel kankerpatiënt. Zo dat is eruit. Eierstokkanker om precies te zijn.

Griep

Na een tijdje sukkelen met mijn gezondheid en denken dat ik een flinke griep had, kreeg ik opeens zo last van een opgezette buik dat ik het steeds benauwder kreeg. Mijn huisarts heeft er geen gras over laten groeien. Hij dacht aan hartfalen. Maar de foto’s van mijn hart en longen waren goed. Mijn bloed liet een hoge waarde zien voor eiwitten. Dit duidt vaak op ontstekingen of infecties. Ondertussen werd ik snel zieker. Binnen een week zat ik bij de internist in Goes. “U bent echt ziek, mw. Weijens. Ik zou u willen aanraden om u te laten opnemen, anders zie ik u binnen een week terug in een ambulance. Daar heb ik geen goed gevoel over.” 

Ik gaf me over. Ik was dus echt ziek en het was serieus. Het werd een dag van diverse onderzoeken waaronder een CT-scan. Ik had het zo benauwd en mijn buik was zo dik dat ik mezelf amper kon aankleden. De dag erna kreeg ik het antwoord. Het was voor 90% zeker dat het eierstokkanker was. De schrik was groot, heel groot! Zelf was ik bang voor darmkanker. Dat zong al een tijdje door mijn hoofd. Mijn vader is eraan overleden en dat was een lijdensweg. Die angst… 

Vrienden

Gelukkig heb ik super vrienden (en mijn beschermengeltje). Die meegaan naar het ziekenhuis, zakelijke dingen voor me regelen en als ik bel met de uitslag, binnen een uur in het ziekenhuis in Goes zijn om me te steunen. 

In de ochtend werd er een drain aangelegd en een punctie van het vocht in mijn buik afgenomen. Binnen een uur zat de drain vol met 3,5 liter buikvocht. Daarna kon ik weer naar de wc en daar verloor ik nog eens een liter. Ik knapte zienderogen op en daarmee kwam ook mijn vechtlust terug. 

Toen een andere vriendin ’s middags kwam was ik niet van plan om deze ziekte mijn leven te laten vergallen. Ik ging een blog beginnen en vechten. Dat blog wordt voor mij erg belangrijk. Om alles van me af te kunnen schrijven en om mensen op de hoogte houden. Misschien kunnen mensen ook iets met de manier waarop ik hier mee omga. 

Steun arts

Weer een dag later kwam mijn behandelend arts langs om met me te praten. Hij gaf aan dat hij hierin is gespecialiseerd en goede hoop heeft dat ik hier goed doorheen kom. Hij had zich meer zorgen gemaakt als het darmkanker was geweest. Ik ben dus in goede handen en dat voelt goed. 

Blijkbaar komt men er vaak per toeval achter. Het is een vorm van kanker die niet vaak voorkomt. Het kan erfelijk zijn. Blijkbaar is het stadium niet belangrijk omdat de behandeling vaak hetzelfde is. Chemo, operatie en nog eens chemo. Als ik de verhalen op internet lees, word ik bang. Maar ik hou vast aan mijn arts. Hij is ongelooflijk aardig, vraagt of ik alles heb verteld wat ik had willen vertellen en of ik nog vragen heb. Zo’n “lieve” arts ben ik nog niet vaak tegengekomen. Samengaan we dit gevecht aan. Mijn lot ligt in zijn handen. 

Instelling

Ik ben een positief ingesteld persoon en kijk liever naar de positieve dan negatieve zaken in het leven. Dat heeft me al vaak geholpen in moeilijke situaties. De warmte van vrienden, familie, kennissen is ongelooflijk groot. Steun hoef ik zelfs niet te vragen, het wordt aangeboden. Ik sta perplex van alle aandacht en word er een beetje verlegen van. Het voelt goed, als een warm bad. Alleen al die steun sterkt me om hiervoor te vechten. 

 

%d bloggers liken dit: