Lieve Paps

“Lieve Paps”

Een brief van een dochter aan haar overleden vader; de invloed van een hond en hoe het na het schrijven van die brief verder ging.

Kanker: Sterven en overleven

Vandaag – 1 juni 2017 – is het de 7de sterfdag van mijn vader. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Het gemis blijft, de pijn wordt minder. Mijn vader stierf als gevolg van darmkanker. Het laatste half jaar van zijn leven was voor hem en zijn naasten zeer traumatisch. Hij was het leven zat. Voor ons was het daarom niet makkelijk om het hem naar de zin te maken. 

Eind vorig jaar werd er bij mij eierstokkanker geconstateerd. De traumatische momenten tijdens de ziekte van mijn vader kwamen net na de diagnose weer naar boven. Op een gegeven moment werd ik zelfs ’s morgens huilend wakker.

Deze dag is dit jaar heel bijzonder. Een verdrietige dag met een grote feestelijke rand eromheen. Pa is dan wel overleden aan de gevolgen van kanker. IK HEB HET OVERLEEFD! Deze week was het officieel; ik ben “SCHOON”!

Posidiva

Ik heb me na de diagnose voorgenomen dat ik op een andere manier met kanker zou omgaan dan mijn vader. Ik wil leven, ik heb nog steeds een fantastisch leven. “Carpe Diem” – “Pluk de dag”, is een gezegde waar ik nu nog meer in geloof dan vroeger.

Het artikel aan het einde van dit blog heb ik in 2012 geschreven. Mijn vader wilde ondanks dat zijn huis in zeer slechte staat was, niet verhuizen. Hij was zeer gehecht aan zijn huis en vooral aan zijn straatje. Na zijn dood wilde ik het huis zo laten opknappen dat ik het met winst kon doorverkopen.

Alle gebeurtenissen tijdens de laatste maanden van zijn leven, waren voor mij zo emotioneel dat ik eigenlijk niet meer naar het huis wilde. Ik kreeg toen het advies van diverse mensen om er zelf te gaan wonen. Toen het pand helemaal was gestript, begon ik de mogelijkheden te zien en werd ik verliefd. Die mensen hadden gelijk, ik moest er zelf gaan wonen.

Die beslissing is de beste beslissing geweest die ik had kunnen nemen. Mijn leven is sindsdien 180º veranderd. Het heeft me een flinke dosis zelfvertrouwen gegeven. Ik kan het iedereen aanbevelen om het leven om te gooien als je niet happy bent. Volg je hart, je hoofd volgt dan vanzelf.

Balou Joris

In 2012 leefde mijn bouvier Balou nog. Het was heel fijn om in die moeilijke tijd een hond als Balou te hebben. Balou voelde feilloos aan hoe ik me voelde. Als het niet goed met me ging, bleef hij dicht in de buurt. Vooral als we buiten waren. Dan mocht er ook niemand in mijn buurt komen.

De middag voor het overlijden van mijn vader nam ik Balou mee naar het zorghotel waar Pa verbleef. Pa was zwaar verdoofd door de morfine. Hij had veel pijn. Ik had helemaal niet verwacht dat mijn vader zo snel zou overlijden. Blijkbaar heeft Balou dat wel aangevoeld.

Hoe angstig Balou ook was voor onbekende locaties, hij wist niet hoe snel hij uit de auto moest springen. Ik kon hem bijna niet houden. Eenmaal binnen, kroop en rende hij over de gladde plavuizen, de stenen trap op naar boven, rechtstreeks naar de kamer waar mijn vader lag. Hij rende naar het bed en begon snel aan Pa zijn hand te likken. Net zolang totdat Pa zijn ogen opendeed en reageerde. Toen was het goed en ging Balou naast het bed liggen om niet meer van Pa zijn zijde te wijken.

Balou is achteraf gezien de enige geweest die afscheid heeft genomen van “baasje”. Hij voelde het aan. Die dag rond middernacht is mijn vader overleden. Toen ik werd gebeld om te komen, was het al te laat.

En verder…

Het onderstaande artikel “Lieve Paps” heb ik geschreven toen Balou en ik net waren verhuisd. We waren nog een beetje aan het kamperen. Sindsdien is het huis steeds meer een thuis geworden. Het is een heerlijk huis om in te wonen en ik voel me ook iedere dag zeer bevoorrecht dat ik zo’n heerlijk huis heb. Tijdens mijn ziekte was ook dit huis belangrijk. Hier kon ik beter worden. Het voelt als een warme deken. Nu helpt het mij bij het herstel en het weer oppakken van mijn fijne leven.

Ome Nico, die de in onderstaande artikel de trap heeft gemaakt, is helaas op 17 februari van dit jaar overleden. Gelukkig had ik een “goede” dag en kon ik bij zijn uitvaart zijn.

Balou is op 11 augustus 2014 ingeslapen. Hij was bijna 12 jaar en heeft tot op de laatste dag een heerlijk leven gehad. Hij is thuis ingeslapen en in de ochtend zijn er diverse vrienden en kennissen geweest die afscheid van hem hebben genomen. Het was goed zo.

“Lieve Paps”

Iets meer dan anderhalf jaar ben je nu niet meer op onze planeet. In mijn gevoel zit je altijd op mijn schouder en hou je samen met andere geliefden die niet meer bij ons zijn een oogje in het zeil. Dat voelt goed ook al mis ik al je weetjes en telefoontjes…

Sinds dat je op je wolk terecht bent gekomen, is er heel veel gebeurd. Als je vanaf je wolk naar beneden kijkt, dan heb je waarschijnlijk gezien dat je geliefde huis/lijstenmakerij met veel aandacht voor detail is verbouwd tot een nieuw thuis voor Balou en mijzelf.

Virtuele Lijstenmakerij?

Misschien heb je het boven zo verschrikkelijk naar je zin en druk met alle bekenden die je weer tegenkomt, dat je je consulten in de lijstenmakerij nu gewoon voortzet en geen tijd hebt om naar beneden te kijken, (dat betwijfel ik). Een virtuele lijstenmakerij? Wie weet…

Als je dan tussen alle bedrijvigheid door tijd hebt om even naar ons aardmensjes te kijken, heb je waarschijnlijk gemerkt dat ik zo ontzettend veel hulp heb gehad van familie en vrienden en dat Erik en zijn team hun vakmanschap hebben kunnen botvieren op alle verrassingen en uitdagingen die we tegen kwamen. Dat waren er meer dan genoeg. Natuurlijk heb je ook op Erik zijn schouder gezeten en hem af en toe in de goede richting gewezen.

Flasbacks

Ik heb regelmatig flashbacks – van hoe het was en hoe het nu is. Het huis is onherkenbaar veranderd. Ik weet zeker dat je het mooi gevonden zou hebben. Maar of je – om dit te kunnen bereiken – (tijdelijk) verhuisd zou zijn, betwijfel ik. Wat moest je zonder je geliefde lijstenmakerij?

Een paar weken geleden ben ik verhuisd en woon ik nu in “jouw” huis met heel veel plezier. Het huis geeft me een vertrouwd gevoel en ook Balou voelt zich prima thuis. Op zijn kleed onder de tafel of in zijn mand op een strategische plek in de woonkeuken. Eigenlijk net als vroeger in de koffieruimte. Daar lag hij ook altijd onder de tafel op zijn kleed of in zijn mand in de werkplaats. Hij heeft alleen veel meer ruimte om zich uit te leven. We hebben het goed naar ons zin in huis en in de buurt.

Nu het weer z’n onstuimige kant laat zien, krijg ik nog vaker dan normaal flashbacks. Hoe vaak belde je mij of tante Toos niet in paniek op omdat het weer ergens lekte en je maar niet wist waar het zat. En weer ging er dan iemand het dak op en smeerde er van alles op. Bij de volgende bui ging het dan meestal weer mis – op een andere plek. Ik moet daar heel vaak aan denken. Soms loop ik dan snel even naar boven om te kijken of het niet ergens lekt. Gelukkig loop ik dan voor niets.

“Ouwe troep”

Je geliefde trap hebben we ook vervangen door een trap die helemaal naar mijn zin is. Pa, dat trapje kon echt niet, ook al was het volgens jouw ontwerp door ome Nico gemaakt. Een normaal mens kon niet op een prettige manier naar boven en beneden op zo’n steile trap. En dan hebben we het nog niet gehad over de trap naar de tweede verdieping. Die was er niet. Er stond een laddertje. Dat er een trap heeft gezeten, dat weet ik zeker want boven waren er nog wel restanten van wanden en deurkozijnen. Er moeten kamers hebben gezeten.

Mijn slaapkamer op de eerste verdieping, was vroeger jouw slaapkamer. Nu alleen zonder verlaagde plafonds waardoor de ramen nu mooi uitkomen bij de balken en zonder voorzetwand bij de schoorsteen. De kamer is nu zo sfeervol en warm geworden. Een pracht ruimte om te vertoeven.

Waar ik telkens weer van geniet, zijn de prachtige balken die Ruud zo mooi in de witte lakverf heeft gezet. Iedere morgen als ik wakker word, zie ik ze en als ik in bad lig geniet ik ervan en natuurlijk als ik onder de douche of in de toekomstige bibliotheek sta. Ik weet wel wat je gezegd zou hebben. “Al die ouwe troep” en er zou weer een verlaagd plafond voor in de plaats gekomen zijn.

De badkamer zou je qua tegels, plavuizen en sanitair wel mooi gevonden hebben. Maar veel te groot. En je zou er absoluut geen bad in hebben gezet. De ruimte zou in jouw ogen een zeer functionele plek geweest moeten zijn die vooral niet te veel ruimte zou hebben mogen opslurpen, zoals jouw vroegere douchecel en apart toilet. Om het heel cru te zeggen; je kon er je kont niet keren en daglicht was er al helemaal niet. Tja, vrouwen. Die vinden een grote badkamer waar ze heerlijk kunnen badderen en waar veel daglicht binnenkomt nu eenmaal een luxe. Dus die heb ik me dan maar gepermitteerd.

Noodweer

Je zou wel onder de indruk zijn van de beneden en bovenste verdiepingen. Alleen, je zou niet snappen waarom ik de hele benedenverdieping als woonkeuken en opslagruimte zou hebben gebruikt. Veel te ruim. En waar zou je al je gereedschap kwijt moeten, want ook jouw vroegere koffieruimte is gesloopt. Zonde gewoon. Buiten zitten in de zomer, da’s onzin. Als je een werkplaats hebt met alles erop en eraan is dat overbodig. Gewoon stilzitten en genieten van een boek buiten of een lekker glaasje wijn, was er niet bij. Je zag er de gezelligheid niet van in. Als het zonnetje scheen en het was meer dan 20 graden C buiten dan klaagde je al over “noodweer”. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.

De led-lampjes in de muur van de trap zou je geweldig hebben gevonden. Wat een uitvinding. Je zou er wel tijdschakelaars op hebben gezet en je zou ze ook elders in huis hebben geplaatst. Met de nodige schemerschakelaars en bewegingsmelders. Waarom zou je ze bedienen volgens een gewone wandschakelaar? Je had zoveel aan de muren hangen dat je bijna geen ruimte voor wandschakelaars had.

Je mond zou openvallen bij het zien van de bovenste verdieping. Een geïsoleerd dak en al dat daglicht – geen lekkages. Ja, dat zou je wel mooi gevonden hebben. Maar dan die vliering die we moesten laten zitten van Monumentenzorg. Dat zou jij onzin hebben gevonden. Gewoon uitbreken. Ik weet zeker dat je ruzie met de betreffende ambtenaren zou hebben gemaakt. OK, je zou eerst hebben geprobeerd ze op een charmante manier te overtuigen. O wee als dat niet zou lukken. Arme ambtenaren.

En toch ben ik blij dat je er niet bij was, want – wees nou eerlijk – je zou je echt overal mee hebben bemoeid. Je zou hele dagen in het pand hebben rondgelopen en of positieve of negatieve jopmerkingen hebben gemaakt. Over het gebruik van het gereedschap of je zou willen weten waar het voor diende. Laten we het maar niet hebben over de indeling van het huis, we zouden daar constant ruzie over hebben lopen maken. Ik wilde een mooi huis met open ruimtes, jij zou het liefst alles als werkplaats hebben ingedeeld. Ook al zou ik die niet nodig hebben. “Nee”, zou je hebben gezegd, “doe dat nou maar, want je weet maar nooit waar je dat allemaal voor nodig hebt”.

Gemis

Weet je wat ik zo graag zou willen? Dat je eventjes weer terug hier kan zijn, kon spelen met de technische snufjes; (knopjes genoeg om even uit te proberen.) bijkletsen aan de eettafel, met Balou aan je voeten en genieten met Balou en mij van ons nieuwe thuis. Eventjes maar, om je mening te horen. Dat is helaas niet mogelijk. Maar dat kleine engeltje op mijn schouder dat me al een paar keer voor erge dingen heeft behoed de laatste tijd, dat ben jij!

1 Comment

  1. Joan

    Wat geweldig om te lezen dat je “schoon’ bent! Ik ben echt heel heel blij voor je <3.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: