Mens durf te leven

Mens durf te leven. Mijn lijflied. Nooit geweten dat de tekst van dit lied, dit jaar 100 jaar geleden geschreven is. Het is nog steeds actueel.

Honderd jaar oud en ACTUEEL

Hebben jullie ook een lijf(tekst)lied? Sinds kort heb ik een tekst gevonden die ik helemaal kan onderschrijven. Ik hoorde de uitvoering van Wende Snijders en ik was verkocht.

Ik geloof in de gelijkheid van mensen. Iedereen verdient dezelfde kans in het leven. Jammer dat dit voor veel mensen een utopie is. Ik ben van mening dat veel van de problemen die we in deze wereld hebben, vaak voortkomen uit ongelijkheid op welk vlak dan ook. De ene keer is het religie, de andere keer armoede. Meestal een combinatie van meerdere factoren. Zouden mensen die het arm hebben en geen kans hebben op werk, emigreren legaal of illegaal als ze die kansen wel zouden hebben waar ze vandaan komen? Ik betwijfel het.

Dirk Witte

Toen ik de tekst ging opzoeken op Wikipedia kwam ik erachter dat deze tekst al uit 1917 dateert. Honderd jaar oud en nog steeds actueel. Dirk Witte was een BN’er.

Toen ik mijn tante erover vertelde, was ze toch wat verbaasd dat zo’n oude tekst nog bekend was. Zij had dit op school geleerd. Ze is in 1925 geboren, dus reken maar uit. 

Wende heeft er wel voor gekozen onderstaand couplet weg te laten in haar versie. Dat is het enige dat de tijdgeest van de originele tekst verraadt:

De mensen bepalen de kleur van je das 

De vorm van je hoed, en de snit van je jas 

En van je leven! 

Ze wijzen de paadjes waarlangs je moet gaan 

En roepen ‘O foei!’ als je even blijft staan 

Ze kiezen je toekomst, ze kiezen je werk 

En zoeken een kroeg voor je uit en een kerk 

En wat j’aan de armen moet geven 

Uitvoering “Mens durf te leven” door Wende Snijders

Een leven lang leren 

Toen ik bovenstaande tekst las, moest ik denken aan mijn opa Weijens. Helaas heb ik hem nooit gekend. Hij overleed in juni 1942 aan kanker in Goes. Zo jammer, want hoe meer ik hoor van mijn tante hoe hij was, hoe meer ik voel dat ik veel principes via mijn vader van hem heb geërfd.

Als jongen wilde hij doorstuderen. In een middenstandsgezin was dat niet aan de orde. De “dynastie” moest worden voortgezet. Dus begon hij met werken in de zaak van een oom in de Walstraat. Onder diens supervisie voelde hij zich niet erg gelukkig. Toen de oom overleed en hij de zaak kon runnen zoals hij dat wilde, werd het wat beter. Lang heeft hij daar niet van kunnen genieten.

Gelijkheid

Mijn opa vond dat iedereen bij hem moest kunnen winkelen. Niet uit winstbejag. Nee, hij vond dat iedereen dezelfde service verdiende ongeacht welke afkomst en geloof men belijdde. En dat gebeurde. Mensen van allerlei gezindtes kwamen bij hem manufacturen kopen. Als kleindochter ben ik daar best wel een beetje trots op. Die opa van mij had lef!

Mijn vader heeft die waardes van mijn opa ook weer op mij over gebracht. Ook bij mijn vader in de winkel was iedereen welkom en ik heb ook van hem geleerd dat in principe iedereen gelijk is.

Beide heren waren altijd nieuwsgierig naar nieuwe ontwikkelingen. Op het technische vlak bijvoorbeeld en mijn opa leerde graag talen en heeft zichzelf altijd verder willen ontwikkelen. Zou ik van hem mijn talenknobbel en mijn leergierigheid hebben geërfd? Dat moet wel.

Sterke vrouwen

Naast een inspirerende grootvader, had ik een grootmoeder die in 1962 ook aan kanker is overleden. Ik was veel te jong om haar te kunnen herinneren. Heel erg jammer. Mijn vader noemde mij altijd “tante Bets” naar mijn oma. Zij was modinette (hoedenmaakster) van beroep. Toen mijn opa overleed, moest zij de zaak voortzetten. Samen met mijn tante, die 8 jaar ouder is dan mijn vader. Dat is sowieso nooit makkelijk als je nooit in een winkel hebt gestaan. Laat staan midden in de oorlog. Gelukkig had ze veel steun van de familie. Om nou te zeggen dat ze een makkelijk leven heeft gehad… 2 Sterke vrouwen voor wie ik ongelooflijk veel respect heb.

Gemis

Ook al heb ik beide grootouders nooit gekend. Ik heb het gevoel dat ik ze altijd dichtbij voel op de één of andere manier. Herkennen jullie dit ook? Zal ongetwijfeld met de genen te maken hebben die we hebben geërfd.

Originele tekst

Bron Wikipedia

Auteursrecht Publiek domein

Mensch, durf te leven! (Memento vivere) is een Nederlandstalig lied uit 1917, geschreven door Dirk Witte. 

Liedtekst 

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer 

En als je straks anders wilt kun je niet meer! 

Mensch, durf te leven! 

Vraag niet elk minuut van je korte bestaan 

Hoe hebben m’n pa en m’n opa gedaan

Hoe doet er m’n neef en hoe doet er m’n vrind 

En wie weet, hoe of dat nou de wereld weer vindt 

En wat heeft het fatsoen voorgeschreven 

Mensch, durf te leven! 

De mensen bepalen de kleur van je das 

De vorm van je hoed, en de snit van je jas 

En van je leven! 

Ze wijzen de paadjes waarlangs je moet gaan 

En roepen ‘O foei!’ als je even blijft staan 

Ze kiezen je toekomst, ze kiezen je werk 

En zoeken een kroeg voor je uit en een kerk 

En wat j’aan de armen moet geven 

Mensch, durf te leven! 

De mensen, ze schrijven je leefregels voor 

Ze geven je raad en ze roepen in koor 

Zoo moet je leven! 

Met die mag je omgaan, maar die is te min 

Met die moet je trouwen, al heb je geen zin 

En daar moet je wonen, dat eischt het fatsoen 

En je wordt genegeerd als je ’t anders wil doen

Alsof je iets wreeds had misdreven 

Mensch, durf te leven! 

Het leven is heerlijk, het leven is mooi 

Maar vlieg uit in de lucht, en kruip niet in een kooi 

Mensch, durf te leven! 

Je kop in de hoogte, je neus in de wind 

En lap aan je laars hoe een ander het vindt 

Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst 

Maar wees op je vierkante meter een vorst 

Wat je zoekt kan geen ander je geven 

Mensch, durf te leven! 

Mens durf te leven door Wende

2 Comments

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: