Positieve instelling met kanker

Positieve instelling met kanker
Ik schrijf over al mijn interesses, waaronder ICT en social media plus de nodige levenservaring. Sinds eind 2016 heb ik eierstokkanker en daar blog ik ook over.

“Positieve” update

En nu vanaf 13-12-2017 bezig met mijn 2e behandeling. De kanker is helaas terug. Ik ben het gevecht weer aangegaan. Mijn lichaam was gelukkig goed genoeg hersteld om de in totaal 6 kuren weer aan te gaan met een positieve instelling. Wekelijks dit keer. Deze kuren zijn minder zwaar dan bij de eerste behandeling. Ik ga er weer voor!! Ik laat deze ziekte niet mijn leven overheersen! Wil je weten wat ik voor mijn werk doe, kijk dan eens hier of neem contact met me op!

Toen

Er zijn blogverhalen die de moeite waard zijn om te herhalen. Dit is er zo eentje. Geschreven toen ik nog bezig was met mijn eerste behandeling. Herstellen is eerlijk gezegd moeilijker dan ziek zijn. Klinkt misschien gek! Eigenlijk is het heel simpel. Je voelt je goed, maar zodra je al een beetje actief wordt, laat je lichaam weten dat het nog bij lange na niet is hersteld. Het vertelt je hersenen dat het moe is. En oh wee, als je daar niet aan toegeeft. Ondertussen doe ik 2x per week mee aan een speciale fysiotherapie. Speciaal om vermoeidheidsklachten van (voormalig)kankerpatiënten te verminderen. Ik merk wel dat ik daardoor iets minder moe ben. Het kan beter. Toch meer rust nemen. Oh, wat is dat moeilijk voor zo’n bezige bij als ik.

Wil je meer weten over “mijn” vorm van kanker, kijk dan op de website van mijn gynaecoloog/oncoloog dr. Adriaan Logmans.

Positief met Kanker

“Hoe doe je dat?”

Mijn omgeving geeft mij regelmatig complimentjes over hoe goed ik met mijn ziekte omga. Ze zijn verbaasd over mijn positiviteit en prijzen me de hemel in. Ik voel me meestal ook positief. “Hoe doe je dat?”, wordt me vaak gevraagd.

De laatste tijd heb ik daar veel over nagedacht. Deze ziekte kun je alleen maar overwinnen als je een positieve instelling hebt. Dat is het eerste wat de oncoloog mij vertelde. Geloof me, het is niet altijd even makkelijk.

Het moeilijkste vind ik het nu. Iedere keer denk ik aan het einde van de behandeling te zijn en toch moet er iedere keer weer worden verlengd omdat mijn lichaam steeds langer nodig heeft om te herstellen van een chemokuur. Wekelijks kuren lukt niet, 2 wekelijks wel.

Toch haal ik ook uit die frustratie iets positiefs: mijn lichaam is hard bezig om de eventueel nog aanwezige kwaadaardige cellen te verwijderen. 

Positief nieuws lijkt me. Iets om me aan vast te houden. Hopelijk blijft de ziekte voorgoed weg als ik dan eindelijk klaar ben. Ik hou vol!

Trauma

Ik denk vaak terug aan de tijd dat mijn vader ziek was. Hij had darmkanker. Hij zag het niet meer zitten en wilde gewoon niet meer. Als ik daarop terugkijk, was die tijd zeer traumatisch. Ik heb me dus voorgenomen dat mij dat niet overkomt.

Daarnaast denk ik tegenwoordig ook regelmatig terug aan een goede vriend van mijn vader. Hij had longkanker en was allang opgegeven door de medische wereld. Iedere keer kreeg hij een tegenslag te verwerken als er weer uitzaaiingen werden ontdekt. En toch bleef hij positief. Hij had zijn gezin om voor te leven. Ik weet nog goed dat mijn vader in 2004 in het ziekenhuis lag en zijn vriend voor pijnbestrijding in het ziekenhuis moest zijn. Hoe zwak hij toen ook was, hij kwam bij mijn vader op bezoek.

Leef!

Als je iets hebt om voor te leven, dan ga je er ook voor. Dat heb ik van die vriend geleerd; daarna ook van andere kankerpatiënten die ik heb mogen ontmoeten. 

Ik heb iets voor te leven en om positief over te zijn. Na de dood van mijn vader is mijn leven zo ongelooflijk veranderd, heb ik veel meer zelfvertrouwen gekregen, doe ik wat ik leuk vind en heb ik een goed sociaal en zakelijk netwerk opgebouwd. Daar doe ik het dus voor. Mijn enige wens is dat mijn vader deel van dit leven zou kunnen uitmaken, zonder pijn en in goede gezondheid. Helaas!

Als ik in bijvoorbeeld 2008 deze ziekte zou hebben gehad, was ik waarschijnlijk negatiever geweest. Ik was toen op een punt in mijn leven beland waarvan ik me regelmatig afvroeg of ik dat leven tot aan mijn pensioen kon volhouden. “Is dit het nu?” heb ik me vaak afgevraagd. Vooral tijdens het rondje om de flat met mijn hond Balou. Ik zat niet lekker in mijn vel. Een stressbaan, weinig tijd voor een fijn sociaal leven, mantelzorg voor mijn vader, om maar eens iets op te noemen.

Na de dood van mijn vader en mijn verhuizing kreeg ik iets om voor te leven en dat maakt het dan wel makkelijker om positief te zijn. Het is natuurlijk ook zelfbehoud. Plus het is ook focussen op 1 ding; beter worden. Daar moet eigenlijk alles voor wijken.

Vrienden, familie en veel aandacht

Vrienden, familie en anderen in mijn netwerk zijn echt mijn steun en toeverlaat. Ik kan ze niet uitleggen hoe dankbaar ik daarvoor ben. Ik weet maar al te goed hoe het is als je geen of een klein netwerk hebt. Dan praat je wel anders.

Ik hoor weleens dat mensen die langdurig ziek zijn, klagen dat de aandacht na een tijdje verdwijnt; dat de omgeving op een gegeven moment niet meer langs komt. Eerlijk is eerlijk, ik heb die ervaringen niet. Juist het omgekeerde. Als ik dan eens rondvraag hoe dat komt, krijg ik steevast als antwoord dat ikzelf degene ben die ze, bijvoorbeeld via WhatsApp, op de hoogte houdt. En als ik om hulp vraag, stel ik blijkbaar ook duidelijke vragen.

Leermoment

Wat ik hiervan heb geleerd, is dat je als “patiënt” dus ook veel zelf kan doen om die aandacht te behouden. Ook belangrijk is dat je vanuit jouw kant ook interesse blijft tonen in wat er in je omgeving gebeurt. Je bent ziek, natuurlijk! Dat wil niet zeggen – mijn persoonlijke mening – dat ik opeens niet meer geïnteresseerd zou kunnen zijn in een ander. Het is natuurlijk veel makkelijker om die interesse te tonen als ik me goed voel. Dat lijkt me logisch!

Praten

Praten over je ziekte en daar open over zijn, helpt ook. Niet 24 uur per dag natuurlijk; ik laat vooral weten dat het niet erg is als ze me vragen stellen.

Al deze manieren helpen je omgeving om je de aandacht en hulp te blijven bieden. Mijn ervaring is dat ze dat met heel veel liefde en toewijding doen. Iedereen op zijn/haar eigen manier en naar eigen kunnen. Ik waardeer dat zeer! En ondanks dat iedereen een steentje wil bijdragen, probeer ik toch zoveel mogelijk zelf te doen en alleen hulp te vragen als ik het niet kan. Of vanwege een slechte conditie of omdat ik anders te veel van mijn lichaam vraag. Daar betaal ik dan meestal de dag erop de prijs voor. Een lichaam dat niet meer wil. Dan kun je maar beter om hulp vragen.

Rijk mens

Waar ik me mateloos aan kan ergeren is dat sommige mensen snel op hun ziel getrapt zijn als er bijvoorbeeld een “verkeerde” tekst op een beterschapskaart staat. Zoals beterschap wensen als je tegen een ziekte als kanker vecht. Of het bijvoorbeeld niet meer prettig vinden als men blijft vragen hoe het met je gaat.

Ik vind het al een eer dat mensen aan mij denken. En zich zorgen over mij maken. Natuurlijk zijn er momenten dat ik ook niet zoveel zin heb. De ene keer geef ik een langer antwoord en als ik niet zoveel zin heb, een korter. Mensen die in je geïnteresseerd zijn en aan je blijven denken is een groot goed. Op dat vlak ben ik een heel rijk mens.

Thuiszorg

Naast de dankbaarheid aan mijn omgeving, misschien nog wel een extra bedankje aan de dames van de thuiszorg. Deze dames van Iriz Thuiszorg zijn werkelijk fantastisch. Het is zo moeilijk voor iemand zoals ik om zich over te geven. Je laat je kwetsbaarheden zien en je geeft ze het vertrouwen om goed om te gaan met jouw intimiteit.

De eerste keer dat ze me kwamen helpen met douchen, heb ik zachtjes staan janken. Ik vond het zo erg dat ik het niet zelf kon. Ik was zo ziek dat ik niet stabiel op mijn benen kon staan en bang was om te vallen.

Of ze nu veel of weinig moeten helpen. Ze doen het met veel compassie. Het wordt steeds makkelijker om ze het vertrouwen te geven. Het is een klein team; dat helpt sowieso. Je leert ze beter kennen.

Nu vind ik het prettig dat ze een paar keer per week komen helpen met douchen en dat ze me de overige dagen ’s morgens bellen of alles goed is. Meestal gaat het goed. Eén keer ging het niet goed en stonden ze heel snel bij mij thuis. Dat geeft een goed gevoel. Want met sommige situaties weet je niet altijd raad. Dan is het fijn als er professionals om je heen staan die je daarbij kunnen helpen. Petje af!

%d bloggers liken dit: