R.U.S.T.

Wat is RUST

“Als je ziek bent, heeft je lichaam rust nodig om te kunnen herstellen.” Dat hoor ik van alle artsen, professionals. Voor mij is dat moeilijk! Ik ben altijd heel actief. Zeker nu ik het leven heb wat ik altijd al heb willen leiden. Altijd bezig. Ik vraag soms gekscherend hoe je dat spelt: R.U.S.T

Ondanks dat ik moeite heb met het nemen van rust, geeft mijn lichaam met grote regelmaat aan dat ik moet dimmen. Oh wee, als ik dat niet doe, luisteren naar mijn lichaam. De dag erop is mijn lichaam het zat en vertikt het om iets te doen. Dan word je vanzelf gedwongen om rust te nemen. 

Dikke van Dale 

Volgens één van de definities in de “Dikke van Dale” betekent rust: “De toestand die intreedt (en het zich overgeven daaraan) bij het ophouden van arbeid, moeite of inspanning.” Een andere betekenis is: “Ongestoorde, gelijkmoedige toestand van de ziel, van de geest, het gemoed.” 

Gedurende mijn hele ziekteproces, vind ik rust nemen het aller moeilijkst. Je denkt dat lichamelijke inspanning je moe maakt. Tegelijkertijd is geestelijke inspanning net zo intensief. Dat is een leerproces. Nooit geweten dat douchen en aankleden bijvoorbeeld je zo kunnen uitputten. Want is dat nou lichamelijke, geestelijke inspanning? Vroeger vond ik het altijd zo ontspannend. 

Veranderingen 

Tijdens het kuren verandert je lichaam rigoureus. Ook dat is een vermoeiende bezigheid. Er zijn mensen die tussen de kuren door, door kunnen gaan met hun werk. Dat lukt mij niet. Het ascites vocht dat ik sinds oktober 2016 vasthield, heeft mijn conditie ernstig verzwakt. 

En ondanks dat ik hard heb gewerkt aan mijn conditie, is het nog lang niet op het juiste niveau. Traplopen gaat wel stukken beter. Ik probeer een paar keer per dag de trappen op en af te lopen. Mijn fysiotherapeute vertelde me dat trappenlopen de beste oefening is om de conditie weer te herstellen. De chemokuren vergen veel van je lichamelijke gesteldheid. Daarom ben ik best wel gauw moe. 

Zeker nu ik me beter ga voelen, is rust nemen moeilijk. Als ik me goed voel, voel ik me niet ziek. Dus pak ik weer mijn normale ritme op. Al een paar keer heb ik ontdekt dat ik niet lang daarna de prijs ervoor moet betalen. Aan de andere kant denk ik dan dat ik toch maar weer een doel heb bereikt. Wat is belangrijker? Het halen van één van mijn doelen of het nemen van rust? 

Toekomst 

Op 10 mei 2017 heb ik mijn laatste kuur. Drie weken erna krijg ik de uitslag of ik inderdaad “schoon” ben. Dat wordt allemaal erg spannend. De kuren hebben wel hun werk gedaan. Na deze kuur kan ik gaan werken aan mijn herstel. Gelukkig voel ik me goed; ben wel gauw moe. Langzaamaan kan ik gaan werken aan het verbeteren van mijn conditie en mijn vermoeidheidsklachten.

Daarnaast moet ik leren om meer rust te nemen. Klinkt waarschijnlijk bij velen van jullie bekend; dat stemmetje in je hoofd dat je eerst iets moet afmaken voordat je mag gaan rusten. Dat stemmetje moet zich gaan aanpassen. Eerst uitrusten en dan pas dingen gaan doen. Wie voor mij een kant-en-klare oplossing heeft om dit in mijn hoofd te programmeren mag het zeggen.

Naast een programma “Herstel & Balans” – fysiotherapie speciaal voor (ex-)kankerpatiënten – zal ik waarschijnlijk ook voor mijn geestelijke gesteldheid wat hulp gaan zoeken. Nu pas kan ik deze hele periode gaan verwerken. Gelukkig zijn er goede professionals die mij hierbij kunnen helpen.

Ik zal moeten leren dat ik weer op mijn lichaam kan vertrouwen. Nog beter luisteren naar datzelfde lichaam. Hoe moeilijk dat ook is als je weer in het leefritme zit. En dan die angst dat de kanker terugkomt. Bij mijn vader was de kanker binnen een jaar terug. Toen ik samen met hem bij zijn huisarts was, jaren geleden, zei ik dat het voelde alsof er een zwaard van Damocles boven ons hoofd hing. Die huisarts – nu ook mijn huisarts – gaf een antwoord dat ik nooit meer ben vergeten: “Dat zwaard hebben we allemaal boven ons hoofd hangen. Alleen als je niet ziek bent, besef je dat niet. Dat komt pas als je hebt meegemaakt.” Een waarheid als een koe. Een waarheid waarmee ik zal moeten leren leven, net als zoveel anderen met mij.

%d bloggers liken dit: