Stoppen met vechten…?

Ik ben een positief ingesteld mens. Soms zijn er situaties die me boos maken. Blijkbaar vinden sommige mensen dat je niet dapper zou vechten met kanker. Nou, lees het artikel maar dat me zo boos maakte en mijn reactie erop. 

Vechten zal ik blijven doen!

Ik ben een positief ingesteld mens. Soms zijn er situaties die me boos maken. Blijkbaar vinden sommige mensen dat je niet dapper zou vechten met kanker. Ik heb er een artikel aan gewijd.

Kanker is terug

Ik ben al meer dan een jaar aan het vechten. Om beter te worden, tijdens het herstel en nu weer. De kanker is terug en weer vecht ik.

Als je er vroeg bij bent, geluk hebt en goede artsen die je behandelen, gefeliciteerd! Als je het gevoel hebt dat alles vanzelf gaat, prima! Maar respecteer degene die wel vinden dat ze een gevecht aan het voeren zijn. Die misschien ook hele goede artsen hebben, minder geluk en waar de diagnosis op het nippertje kwam. Want ook dat is mogelijk.

Nadat deze behandeling klaar is, ga ik vechten om zo goed mogelijk te herstellen. En hopen dat de kanker dit keer veel langer wegblijft. Ik ga ervoor!

 

Een tijdje geleden las ik onderstaand artikel:

Quote:

 

Je hoort het voortdurend. ‘Zij strijdt er dapper tegen’, Of als de ‘strijd’ verloren is: ‘na een dappere strijd is toch nog onverwacht snel overleden’. 

In Time stelt kankerpatiënt Josh Friedman er voor om daarmee te stoppen. Het suggereert dat we – bij kanker – ons lot in eigen handen hebben. Dat er dappere strijders zijn en dan ook lafaards, die de kanker zo maar laten winnen. Hij schrijft: ‘Wij kanker-overlevenden weten wel beter. We zijn helemaal niet moedig. Ik zelf was af en toe doodsbang. Je overleeft kanker door een mix van vroege ontdekking, goede dokters en een beetje geluk. Je eigen moed speelt geen enkele rol.”

“De Dood komt een keer voor ons allemaal. En wanneer hij komt heeft niets te maken met moed of verdienste.”

Bron(nen): TIME – Welingelichtekringen.nl – Gerard Driehuis –

13 AUGUSTUS, 2017 // 7:54

 

Unquote:

 

Eerder had ik al een artikel in de Volkskrant gelezen over een dame die borstkanker heeft gehad en hetzelfde betoogde. Ik vind de opmerking in bovenstaand artikel heel kort door de bocht. Eerlijk gezegd voel ik me gekwetst. Want wat heb ik dan de afgelopen maanden gedaan? En waar ben ik dan nog steeds mee bezig?

 

Ik vocht en ik vecht

Allereerst, geen vorm van kanker is hetzelfde. Mensen ervaren het verschillend. Dat je kanker alleen overleeft als je het vroeg ontdekt, is natuurlijk niet waar. Ik zou anders niet meer hebben geleefd. 

 

Goede dokters en een flinke dosis geluk helpen zeker. Maar mijn arts zei niet voor niets: “Uw positiviteit gaat u hier doorheen helpen. Ik kan u alle medicijnen, kuren, bestralingen en operaties geven, als u geen hoop heeft, gaan die u niet redden.” Wat mijn arts bedoelde te zeggen. “U zult moeten knokken om dit te overleven.” 

 

Dat heb ik gedaan. Ik heb dus wel dapper gevochten. En nee, het was niet makkelijk, maar ik heb het wel gedaan. Ik doe het nog steeds tijdens het herstel. Niet bij de pakken neer gaan zitten als ik even geen energie heb. Ik raap mezelf met hulp van vrienden weer op en ga weer door. Want herstellen is misschien nog wel moeilijker dan ziek zijn.

 

Iedereen vindt je er goed uitzien. Mijn haar groeit weer en mijn huid heeft weer een gezonde kleur. Van binnen kun je niet kijken. Dat mijn rechterbeen zeer gaat doen als ik wil wandelen of dat ik opeens overmand word door vermoeidheid. Buikspieren die maanden niet hebben mogen bewegen en nu weer moeten wennen aan het gebruik. Ik kan nog wel even doorgaan.

 

Standaardziekte kanker bestaat niet

 

 

Tijdens mijn ziekte en herstel heb ik zoveel mensen ontmoet met zoveel verschillende vormen van kanker. Bijvoorbeeld borstkanker. De ene patiënt kan gewoon doorgaan met werken. De ander redt het niet vanwege lichamelijke en geestelijke klachten. Borstkanker komt in zoveel verschillende gedaantes voor.

 

Ik ken mensen die ongeneeslijk ziek waren en inmiddels zijn overleden en tot het einde hebben gevochten omdat ze wilde blijven leven voor hun gezin, vrienden, familie. Mensen die iedere keer als er een nieuwe manier was om hun leven te verlengen dat met beide handen aangrepen. Mensen die zo positief waren, tot de laatste zucht. Ik heb zo ongelooflijk veel respect voor hen. En als je dan hoort dat je er niet voor vecht, vind ik dat eerlijk gezegd, kwetsend!

 

Ik ken mensen heel nabij die ongeneeslijk ziek zijn en vechten om langer dan de statistieken melden te blijven leven. Is dat dan geen vechten? 

Het krijgen van kanker overkomt je. Ik heb gezien dat het eigenlijk niet uitmaakt of je gezond of niet gezond leeft. Het heeft te maken met je genen en of je in een gezonde leefomgeving woont.

 

Keuzes met kanker

 

Als je kanker hebt, heb je wel degelijk keuzes. Ik ken mensen die het niet meer zagen zitten en in een vicieuze cirkel omlaag terecht kwamen. Ze wilden niet meer behandeld worden. Ze raakten in een depressie. Dan gaat je gezondheid vaak achteruit en in het geval dat ik ken, is de persoon heel snel overleden terwijl hij nog niet was uitbehandeld. Het is geen teken van zwakte of lafheid of schande. Mensen zijn “maatwerk”. Daarom is er tegenwoordig zoveel aandacht voor de emotionele kant van kanker en dat is niet voor niets.

Dus accepteer en respecteer gewoon dat mensen dapper tegen kanker vechten. En scheer niet iedereen over 1 kam. Daar is het te ingewikkeld voor.

 

%d bloggers liken dit: