Wat een hondenleven!

Hebben jullie dat ook? Iets doen wat heel normaal lijkt en dan leuker blijkt te zijn dan je zou denken? Gelukkig heb ik die momenten regelmatig. Deze week had ik er weer zo eentje.

Een goede vriendin vroeg of ik haar hond naar de hondentrimsalon kon brengen. Het is maar een paar minuutjes lopen van mijn huis. Geen probleem natuurlijk. Het was heerlijk weer. Een lekker zonnetje en niet al te koud. Kom ik tenminste buiten en krijg ik wat vitamientjes “D” binnen. Want met het recente slechte weer van wind en regen bleef ik toch liever binnen, wie niet…

Naar de trimsalon

Hari de hond had in de ochtend nog helemaal niet door wat er boven zijn hoofd hing en lag erg ontspannen te slapen. Toen ik hem inspande dacht hij dat we heerlijk gingen wandelen. Wat een teleurstelling dat ik hem naar de kapper bracht en hem daar ook achterliet. Ongelooflijk wat mensen die honden toch allemaal aan kunnen doen, ha, ha.

Die eeuwige vermoeidheid

Ik kwam erachter dat een klein stukje lopen voor mij die dag erg vermoeiend was. Ik was buiten adem en zitten om te wachten daar was geen ruimte voor bij de trimsalon. Teruglopen naar huis was te ver omdat ik de hond dan weer op moest halen en twee van die wandelingetjes ging ik niet die dag niet redden. Oef.

Opeens kreeg ik het idee om te gaan lunchen. Dichtbij natuurlijk. Dat is in Vlissingen helemaal geen probleem. Ook buiten het toeristenseizoen niet. Ik besloot om wat te gaan eten bij “De Gecroonde Liefde”. Daar kwam ik weer op adem. Wat ik altijd zo leuk vind als ik alleen ga lunchen, is het mensen kijken en soms luisteren naar hun conversaties.

Terwijl ik heerlijk zat te lunchen, kwam er een groepje jonge mensen binnen. Volgens mij kwam er 1 dame uit Nederland en af te leiden aan de accenten van de anderen, twee uit Australië of Nieuw-Zeeland en één uit Groot-Brittannië. De Brit was uit Portsmouth komen rijden met een elektrische auto en had daar 6 uur over gedaan en hoefde maar 1 keer op te laden. WoW! De twee Aussies – of waren het Kiwi’s – hadden ook een leuke baan volgens mij. Als ik het goed begreep waren zij betrokken bij één of meerdere luxe jachten die bij Amels in onderhoud waren. Ze voeren naar de Caraïben, voeren daar rond voor een paar maanden en dan terug naar Europa. Hun basis was Vlissingen en ze hadden het hier prima naar hun zin.

Dat deed me denken aan de tijd dat ik iets jonger was dan nu. Ik heb laatst eens geteld. Ik geloof dat ik in mijn jonge jaren, na het verlaten van het ouderlijk nest, 14 keer ben verhuisd. Veel op kamers gewoond, in Nederland en daarbuiten. Dat was makkelijk want als je dan elders een leuke, betere baan vond, hoefde je niet zoveel spullen te verhuizen. Verhuizen daar was en ben ik niet zo dol op. Meestal pasten mijn spullen in een bestelbus. Als mijn vader nog zou leven, zou hij daar veel anekdotes over kunnen vertellen. Want ik was dan wel degene die verhuisde, hij deed veel van het werk, met heel veel plezier trouwens.

Het zijn de kleine dingen die het ‘m doen met en zonder hond

Ondertussen genoot ik bij de “De Gecroonde Liefde” van een heerlijke lunch en prima service. Toen ik werd gebeld dat ik Hari, de hond, kon komen ophalen, was ik weer helemaal opgeknapt en klaar voor de “reis” naar huis.

Hari had intussen zijn knipbeurt overleefd zullen we maar zeggen. Hij kon niet wachten totdat we de salon verlieten. Ik kreeg zoveel likjes van hem. Hij had zoveel haast om naar huis te gaan en baalde stevig dat ik niet zo snel was. Regelmatig stopte hij, keerde om en keek me aan met een blik: “Schiet nou toch eens op.” Toen we “eindelijk” thuis waren had ik een lekker bakje koffie en Hari een kipkluifje verdiend. Dat zijn van die onverwachte momenten die je dag zo leuk maken. Voor mij dan. Hari was de rest van de dag erg van slag. Gelukkig is hij mentaal volledig hersteld en is weer druk met het bewaken van mijn straat.

Het zijn deze kleine momenten die zorgen voor de nodige afleiding. Je hoeft niet ver te gaan om “het geluk” te zoeken en inspiratie op te doen. Zeker niet in Vlissingen, één van de mooie Zeeuwse parels.

%d bloggers liken dit: